Adorable-bench-blurred-background-1767434

Irritatie en ruzie

Kritisch kijken naar jezelf lijkt onmogelijk, maar is dat het ook?

Als je je eigen acties maar lang genoeg niet onder de loep neemt komt er een punt dat je stampvoetend met je vinger naar je partner staat te wijzen. Alles komt door hem. Je voelt je diep van binnen slecht over de lelijke dingen die je zegt, maar je bent te druk je te verdedigen tegen alle verwijten die je terug krijgt. De stap maken om kritisch naar jezelf te kijken lijkt ondoenlijk. Er lijkt in de verste verte geen 'sorrie' te vinden in jezelf. Toch zit jouw compassie in een klein hoekje. Hoe kun je bij je compassie komen in tijden waarin je lijnrecht tegenover elkaar staat?

"Je bent je niet bewust van de grote invloed die je hebt op je partner"

Je bent er vaker geweest, het moment waarop de ruzie voorbij is en je ineens sorrie kunt zeggen en je kunt excuseren voor al je tekortkomingen, er zelfs om kunt lachen. Maar hoe meer je verstrikt raakt in een patroon van irritatie en ruzie, hoe verder de mogelijkheid en motivatie om te verzoenen van je af raakt. Je kwetst elkaar om beurten en naar jezelf kijken is het laatste dat in je opkomt. De kilte is om eenzaam van te worden en is ontzettend verdrietig en frustrerend. Wat je je niet realiseert is dat jij grote invloed hebt op je partner en op de situatie.

Bewustwording van jouw binnenwereld is 'key'

De lelijke reactie van je partner creëer je deels zelf ('deels' omdat hij ook zelf verantwoordelijk is). Je verwacht dat hij tot inkeer komt doordat jij je kritiek, ofwel verwijten uit, maar hoe reageer jij zelf op verwijten? Als jíj wordt aangevallen zet je ook de tegenaanval in, omdat je je onveilig voelt. Als je werkt aan hoe je iets zegt kan er dus veel gewonnen worden, maar dat is het niet alleen. De helft van de tijd ben je je niet helemaal bewust van waarom je zeurt of boos bent, en dan raak je de weg kwijt in ge-welles-nietes. Om verder te kijken dan details als 'je hebt de afwas niet gedaan' of 'jij zou de kinderen halen' zul je je bewuster moeten worden van jouw binnenwereld. Dit bewustzijn is key in het tackelen van het negatieve patroon. Een moment voor jezelf nemen en je afvragen 'waar schop ik tegenaan? Aan welke behoefte wordt niet voldaan? Waar ben ik onzeker over?' zal je tot de pijn leiden die onder jouw ongenoegen ligt, en dit is een stuk minder oppervlakkig dan die afwas. Als je dit vervolgens, vanuit jezelf pratend (ik-uitspraken) kunt delen met je partner dan breek je de weg open naar een nieuwe manier van communiceren met elkaar. Of hij op dat moment bij machte is om hier oprecht op te reageren is aan hem. Wellicht vertrouwd hij jouw oprechtheid nog niet of heeft hij simpelweg wat langer nodig. Ook timing kan hier een rol in spelen.

"Geef het sikkeneurige kleine kind in jou niet de overhand"

Wat belangrijk is; jíj bent bij jezelf en je mag erop vertrouwen dat dit iets goeds brengt, dat die oprechte reactie van je partner (of minstens een vervolggesprek) wel komt. Als dit niet vanzelf gebeurt en je hebt behoefte aan contact hierover dan schud je hem nog eens geïnteresseerd aan zijn mouw. Waak ervoor dat je niet gaat sikkeneuren en je muur optrekt, want dan zit je zo weer in jullie bekende negatieve patroon. Wees dus assertief en zoek het contact op.

Sorrie zeggen is geen doel op zich

Het doel is niet om sorrie te zeggen of om helemaal op één lijn te zitten, het doel is om bij jezelf te komen en te gaan delen wat dat is (zónder met je vinger te wijzen!). Daarmee nodig je je partner ook uit om bij zichzelf te rade te gaan. Jouw partner heeft zijn eigen verhaal en vertrekpunt en ook dat is waarheid. Er is dus geen goed of fout op dit niveau, en hierdoor komt er ruimte voor acceptatie, wederzijds respect en wellicht zelfs begrip en herkenning (en dus die compassie!). Dit is en blijft een proces van vallen en opstaan, want het kan niet altijd mooi en oprecht ervaren en gezegd worden. Het bewust worden en vervolgens naar buiten brengen van jouw binnenwereld maakt dat je weer grip krijgt op de situatie. Dit is jouw kompas, want dit is zuiver. Vanuit dit vertrekpunt ben je trouw aan jezelf en echt, en vanuit echtheid ontstaat er weer beweging.

Heb jij moeite met deze 'reis' naar binnen, of het verwoorden van wat er bij je speelt? Of proberen jullie dit al te delen met elkaar, maar mondt het toch steeds uit in ruzie? Ik begeleid jullie hier graag in.

Gratis coachsessie?

Plan nu, geheel vrijblijvend, een gratis coachsessie!
Plan nu jouw gratis sessie